Oczywiście, różne są sytuacje. Tylko co pozostaje osobie, szukającej nowego zatrudnienia? Pogrążyć się w rozpaczy z powodu, że na 90% stanowisko jest już obsadzone?…

Czy nie lepiej jednak — skoro już się tu jest — dać z siebie jak najwięcej, liczyć na to, że się uda; trwać do końca i się nie poddawać?

W sprawie spóźnienia rekruta, pomijam fakt że mogło być zamierzone, jednak Pani sposób na wybrnięcie z mało kłopotliwej sytuacji dla osoby poszukującej pracy wydaje mi się mało atrakcyjny. Tak naprawdę na 90% stanowisko jest już obsadzone „po tzw. znajomości” a reszta to jest szopka. Wiem o czym piszę, ponieważ sam pracowałem jako osoba rekrutująca w dużej międzynarodowej firmie. Proszę wierzyć na palcach jednej reki można było znaleźć przypadki kiedy pracodawca szczerze poszukiwał kandydata. Śmiem twierdzić im bardziej ktoś miał odpowiednie kwalifikacje – tym bardziej był mniej pożądanym. Smutne to ale prawdziwe. Pozdrawiam

Cześć Paweł. Jak wspomniałam w artykule: dobry kandydat ma zdrowe poczucie własnej wartości. Jeśli sobie to uświadomisz, wówczas jak byś odpowiedział na przeprosiny ze strony rekrutera za spóźnienie? Wiedząc, że podlizywanie się w praktyce nic dobrego nie daje?

Ja bym odpowiedziała krótko: „W porządku. Nic wielkiego się nie stało.” — z delikatnym uśmiechem, który łagodzi atmosferę. 🙂

Każda odpowiedź będzie inna. Grunt to poczucie swojej własnej wartości. No i świadomość, że spóźnienie mogło być zamierzone.